W duchu Sola Scriptura bardziej biblijne jest ujęcie „Świętego krew Jezusa” (poetycka inwersja konstrukcji „krew Świętego Jezusa”), ponieważ akcentuje świętość Osoby, a nie „świętość substancji”.
Pismo nazywa Jezusa wyraźnie i wprost „Świętym Bożym”, czyli Tym, który z natury należy do Boga:
Mk 1,24; Łk 4,34 – „Wiem, kto jesteś: Święty Boży”.
Dlatego Jego krew jest krwią Świętego – jej wartość i skuteczność wynikają z tego, Kim On jest, a nie z cechy samej „substancji”. Biblia nigdy nie podkreśla „świętości materiału”, lecz świętość Ofiarującego.
1 P 1,19 – „drogocenna krew Chrystusa, jako baranka bez skazy”;
Hbr 10,10 – „uświęceni ciałem Jezusa Chrystusa”.
Dlatego teologicznie pełniejsze jest wyrażenie „Świętego krew Jezusa”: *to krew Tego, który jest Świętym Bożym*, a nie po prostu „święta krew” w sensie substancjalnym.